پاسخی بر یک تلاش نافرجام جهت پاک کردن صورت مسئله و تخطئه‌ی یک پرتاب شده‌ی نفوذی

پاسخی بر یک تلاش نافرجام جهت پاک کردن صورت مسئله و تخطئه‌ی یک پرتاب شده‌ی نفوذی
نگارنده: فرزاد:- نوشتاری که تحت عنوان «پرسش‌هایی که بی‌پاسخ می‌مانند» از عبدالناصر نورزاد انتشار داده شد، بیش از آنکه یک نقد علمی یا واکاوی واقع‌بینانه باشد، نشان‌دهنده یک ایستایی ذهنی، خلط آشکار مفاهیم حقوقی-سیاسی و عدم درک دگرگونی‌های بنیادین در ساختار ژئوپلیتیک منطقه است. این متن با تکرار کلیشه‌های دوست داشته‌ی آخرین نسخه بروزیافته اشغالگران […]

نگارنده: فرزاد:-

نوشتاری که تحت عنوان «پرسش‌هایی که بی‌پاسخ می‌مانند» از عبدالناصر نورزاد انتشار داده شد، بیش از آنکه یک نقد علمی یا واکاوی واقع‌بینانه باشد، نشان‌دهنده یک ایستایی ذهنی، خلط آشکار مفاهیم حقوقی-سیاسی و عدم درک دگرگونی‌های بنیادین در ساختار ژئوپلیتیک منطقه است.

این متن با تکرار کلیشه‌های دوست داشته‌ی آخرین نسخه بروزیافته اشغالگران نازیسم افغانی/پشتونی، تلاش می‌کند صورت‌مسئله را پاک کند.

در ادامه، پاسخ مستند، مدلل و ساختارشکنی به این ادعاهای غیر مستند واهی ، سراسر پر از مغالطات بی سر انجام بر اساس بیانیه راهبردی، اساسنامه و سایر اسناد بنیادین جنبش حق تعیین سرنوشت پارسی زبانان ارائه می‌شود طوریکه چند لایه اصلی را برملا می‌کند:

شکستن مرزهای کاذب( هویت پارسی یک جبهه واحد است نه یک کلاف نامتجانس):

نویسنده مدعی است که «حوزه پارسی‌زبان» یک مفهوم مبهم و نامتجانس است. این بزرگ‌ترین اشتباه آگاهانه اوست. او تجانس را در یکدستی ژنتیکی یا قبیله‌ای می‌بیند، در حالی که اسناد بنیادین جنبش صراحتاً تبیین می‌کنند که هویت پارسی یک «هویت سیاسی-تمدنی» است.

سال‌هاست که حاکمیت‌های استبدادی اشغالگران در کابل با فرمول «تفرقه بینداز و حکومت کن»، میان تاجیک، هزاره، ایماق و سادات دیوار کشیده‌اند تا آن‌ها را تکه‌تکه نگه دارند،

جنبش در اساسنامه خود این بازی را به هم زده است.

نقطه پیوند این مردم، تنها چند واژه مشترک نیست؛ بلکه زیست‌جهان فرهنگی، رواداری تاریخی و امروز، درد مشترک ناشی از حذف و آپارتاید قومی است.

این پیوند، از هر اتحاد قبیله‌ای و ساختگی، اصیل‌تر و انسانی‌تر است.

ما به دنبال تعویض ارباب نیستیم؛ هدف، اشغال زدائی است

نورزاد با یک هراس‌افکنی آشکار می‌پرسد: «اگر هژمونی پشتونی سقوط کند و هژمونی پارسی بیاید، فردا چه می‌شود؟» او اصلاً متوجه ماهیت حق تعیین سرنوشت نشده است، سند ابعاد حقوقی جنبش به روشنی صراحت دارد که این جریان به دنبال فتح کابل و نشستن بر همان تختِ فرسوده پروژه شیطانی پایان یافته افغانی برای حکمرانی بر دیگران نیست بلکه هدف جنبش پایان دادن به سلطه نازیسم اشغالگر افغانی و پدید آوری دولت مستقل ملت بزرگ پارسیان و اقوام متحد در ایران شرقی است.

 مغالطه دلسوزی برای تاجیک‌ها و بازی با حاصل‌جمع صفر:

نویسنده با لحنی دلسوزانه ( اشک تمساح ریزانه ) ادعا می‌کند که زبان مبنای هویت مشترک نیست و تاجیک‌ها نباید قربانی این ائتلاف شوند. این یک فرار رو به جلوی آشکار است.

پاسخ مستند بر اساس سند ابعاد حقوقی جنبش بیان می‌دارد که: این ادعا نشان‌دهنده فقر دانش پرپره‌نویس از حقوق بین‌الملل است.

چون در اروپای پس از معاهده وستفالی و به‌ویژه پس از جنگ جهانی اول (اعلامیه ۱۴ ماده‌ای ویلسون)، «زبان و هویت ملی مشترک» اصلی‌ترین بستر شکل‌گیری دولت-ملت‌های مدرن (نظیر آلمان، ایتالیا، لهستان و کشورهای حوزه بالکان) بوده است. از سوی دیگر، حقوق بین‌الملل معاصر، مشروعیت سیاسی را ناشی از اراده آزاد آحاد یک ملت می‌داند، نه مرزهای تحمیلی و استعماری. وقتی یک جغرافیا به طور سیستماتیک تحت آپارتاید قومی و جنسیتی قرار دارد، بر اساس دکترین «جدایی چاره‌ساز Remedial Secession» در حقوق بین‌الملل، حق گسست و تعیین سرنوشت عمیقاً مشروع و قانونی است.

از طرف دیگر: سند راهبردی پارسیسم تبیین می‌کند که در جغرافیا و تاریخ ما، زبان پارسی فقط ابزار تکلم نیست؛ بلکه ظرف و شیرازه اندیشه، مدنیت و بقای ماست.

امروز وقتی هویت، زبان و زمینِ مردم حوزه ما غصب می‌شود، نازیسم اشغالگر افغانی/پشتونی تفکیکی میان تاجیک و هزاره و سایر بومیان قائل نمی‌شود، در این هجوم هویتی، نجات یکی در گروی نجات دیگری است. این یک ائتلاف استراتژیک برای «حق بقا» وفق شریعت رسوالله ص است، نه قربانی شدن یک تبار برای تبار دیگر.

حقوق بین‌الملل، حق را به ملت‌های تحت ستم می‌دهد، نه به مرزهای استعماری:

این ادعا که زبان اصل تشکیل دولت نیست و این طرح با نظم بین‌المللی تعارض دارد، نشان‌دهنده ناآگاهی از بدیهیات حقوق بین‌الملل است. سند ابعاد حقوقی جنبش دقیقاً روی همین نقطه دست می‌گذارد: مرزهای کنونی پروژه شیطانی پایان یافته افغانستان، مرزهای مقدس آسمانی نیستند؛ بلکه خطوطی استعماری و تحمیلی از قرن نوزدهم هستند که هرگز نتوانسته‌اند یک «دولت-ملت» واقعی بسازند. حقوق بین‌الملل معاصر و منشور سازمان ملل، مشروعیت یک نظام را در رضایت شهروندانش می‌داند. وقتی یک جغرافیا به طور سیستماتیک تحت آپارتاید قومی و جنسیتی قرار دارد و راهی برای مشارکت عادلانه نیست، بر اساس دکترین «جدایی چاره‌ساز»، حق گسست و تعیین سرنوشت، عین مشروعیت و قانون است. همان‌طور که کشورهای بسیاری در بالکان و اروپای شرقی بر همین مبنا متولد شدند.

اسناد مکتوب، پاسخ مدون به ادعای کلی‌گویی:

نویسنده در نهایت جنبش را به کلی‌گویی و استفاده از ادبیات وارداتی متهم می‌کند.

واقعیت این است که او حتی زحمت مطالعه اسناد تفصیلی جنبش را به خود نداده است، اساسنامه و دیگر اسناد بنیادین منتشره پلتفرم های رسمی جنبش، گام‌به‌گام نقشه راه سیاسی ، اقتصادی، اجتماعی و ساختار دفاعی را تدوین کرده است. حق تعیین سرنوشت، یک مفهوم وارداتی نیست بلکه حق طبیعی هر انسانی بومی و اصیل ایران شرقیاست که دیگر نمی‌خواهد شهروند درجه دو باشد.

سخن آخر و برآیند:

نویسنده این متن، آگاهانه وفق فلسفه وجودی موجودش ( پرتاب شده وسط بومیان با پوشش و فاز دانشمندی) دنبال آبیاری زمین پارادایم تحمیلی پروژه شیطانی افغانستان است « زهی خیال شدیداً خام و باطل!» و با هراس‌افکنی میان اقوام هم‌سرنوشت بومی تحت ستم در ایران شرقی، عملاً به تداوم استعمار داخلی/افغانی کمک می‌کند، پرسش‌های او بی‌پاسخ نیستند؛ بلکه او چشمان خود را آگاهانه بر پاسخ‌های مدون، حقوقی، مکتوبی و ساختارمند که در اسناد بنیادین جنبش حق تعیین سرنوشت پارسی‌زبانان منتشر شده بسته است.

و اما میخواهم با یک خوش خبری تلخ و دردناکی به این پرتاب شده غیر بومی و همانند‌هایش این کوتاهه را به پایان برسانم آن این‌که:

اساساً پاسخ و آنچه بسان دگردیسی کنونی پدید آمده در اراده نسل جدیدی است که تصمیم گرفته از هویت تحمیلی اشغالگران متجاوز نازیسم افغانی عبور کند و سرنوشت خود را در سرزمین باستانی خود رقم بزند و این یعنی جنبش از فاز ایده و آرمان‌گرایی عبور کرده و به یک آلترناتیو گریزناپذیر ژئوپلیتیک تبدیل شده است.

اشتراک‌گذاری: